BEDEN VE SEN

Üstü açık bir gezegendeyim, hafiften esen rüzgar inatla omzuma düşen saçlarımı geriye savuruyor. Gözlerimi kapatıyorum.Hayal kırıklıklarım, yerini kurduğum yeni düşlerime bıraktı. 

İttirmesem de akacak olandı zaman . Hangi yaşın kadını olduğuma hala karar veremesem de her yaşımda cesur olmayı,  beni yarı yolda bırakmayan bedenime borç biliyorum daima. Hayatımdan bana kalan ve daima benimle olan: ellerim, kollarım, kırılan tırnaklarım,  ayaklarım, dizlerimdeki izler, yüzüm, saçlarım...Beni seçen her şeyim. Size göz kırpıp gülümsemeyi  seviyorum. Ruhum mu bedenimin evi; yoksa bedenim mi ruhuma ev?

Herkes benden vazgeçti!

Ellerim benim için yazmaktan, ayaklarım benim için koşmaktan, saçlarım benim için güzel kokmaktan vazgeçmedi...

Bedenimin eviyim, yaşarken benimle olucaksın ve beraber veda edeceğiz her şeye belki bir yerde fısıldarız birbimize tüm yaşanmışlıklarımızı. Ben onardığım yaralarımı unuttum sanarken sen de izlerini gösterirsin tam o an da bir bütün oluruz yeniden yaşıyor gibi... 

(R.D)