SESSİZLİĞE KOŞMAK

Ölüyor olmak her gün biraz daha ölüyor olmak. Yaşamın en merhametli yanıydı hepimiz için. Bir yerde acılar son bulur, her şey ile olan savaşın yerini derin bir sessizlik alır. Tüm bağırdığın o zamanlara inat...

Sessizlik bizi bekliyor.

 Kaosun ortasında kendi  düşünceleri altında soluksuz kalmış enkaz gibiyim.

 Gece vakti odamın penceresinden bir sokak lambasını izliyor ve neden bu noktada olduğumu düşünüyorum. Bu noktayı ben mi  seçtim yoksa hayat beni kendi istediği noktaya mı getiriyordu. Sadece derin iç çekişlerimin sesini duyabildiğim bu sessizliğe  sağanak  bir yağmur ve bir de köpek sesleri eşlik ediyordu. Belki de yalın ayak dışarı çıkıp karanlığa koşmalıydım baştan aşağı ıslanmalıydım. Hiç korkmadan neyle karşılaşacağımı düşünmeden. Belki de artık düşünmemeliydim. Sadece yol almalıydım. Çünkü ben sokak lambası değildim ki öylece durup gelen geçeni seyredemezdim. Umudum epeyce azalmış olsa bile yerim değişmeli  özüme yol alarak yaklaşmalıydım. Epeyce uzaklaştım kendimden.Küstüm  biraz da kızdım belki hayata. Şimdi sarılmak ve koşmak vakti gün batmadan güneş doğmadan...

(R.D.)